Diaryบันทึก日记
Day 9: Three Years In Shanghai
Grammar only. The title is unchanged.แก้แต่ไวยากรณ์ ชื่อเรื่องคงเดิม只改语法。标题不动。
The Master said: At fifteen I set my heart upon learning. At thirty, I had planted my feet firm upon the ground. At forty, I no longer suffered from perplexities. At fifty, I knew what were the biddings of Heaven. At sixty, I heard them with docile ear. At seventy, I could follow the dictates of my own heart; for what I desired no longer overstepped the boundaries of right.” ― Confucius, The Analects of Confucius
I just recently read a post How To Manage Your Love-hate Relationship With Shanghai written by professional and executive coaching. The author’s argument has to do with the fact that Shanghai is a great city, and therefore life in Shanghai is all about keeping expectations in check. You can have them all. So balancing between the love (or hate) for your work, focusing on the aspects of the city that you enjoy despite their natural yet paradoxical co-existence with so many annoying things about the city (e.g., crowded subways, unhygienic street-scape, among the 101 things that someone has come up with the list).
This post reminds me of what I always want to blog about: my three years in Shanghai — and I want to do so with the linguistic precision and brevity that Confucius did two thousand years ago in the epigraph above. When I first arrived in Shanghai in the summer of June 2013 (on the evening of the 21st, first day of the month to be precise), I never thought that I’d be spending more than a year in Shanghai. I knew that I always had a soft spot for the city, but having been to Shanghai almost every year for almost a decade I knew how expensive the city could be and I did not think that I could live comfortably in Shanghai with a rather modest student budget that I had (since I didn’t get any scholarships or fellowships to support my research at all).
Having spent a lot of time between 2006 – 2013 learning about Shanghai, I thought, and did in fact go around the world telling people that, I was a “Shanghai expert.” What happened was that, during the first week of being a resident of the city, I couldn’t even direct my good colleagues to the right bar! Wasn’t being able to go to the right bar one of those basic skills that a good urbanist should have? Jane Jacobs would say so about that — so would I. So, I was deeply embarrassed by such inability.
Then, it got worse. I didn’t realize that the city had changed so much over time, and that there were so many things that I thought I knew, such as places I thought were perfect spots to eat, which turned out to be just so-so. There’re so many areas that I thought my knowledge as an expat was adequate, but it was apparently not, and what happened afterwards was me constantly making a fool of myself. Because many people thought of me as a “Shanghai expert,” they came to me for advice, and no matter how much I tried to tell them to not listen to me so much they still wanted to listen to me and took my words seriously. So, yes, I had written a book and a number of important writings about Shanghai, and it is deeply embarrassing to learn during my first few months in the city that I did not know anything at all that would make my life in Shanghai meaningful.
Up to the present, it’s been more than two years, and it seems to be the case that I have committed my third year to this city already. So, here we go:
The first year, I let my self-imposed immaturity and arrogance lead the way. I constantly stumbled and fell. What was not helping was my deliberate refusal of help from others — because I thought I knew it all, already. I couldn’t be more wrong. The second year, I began to understand how things worked around me. I semi-adopted a when-in-Rome attitude. While keeping my own sense of moral integrity at bay, I learned the rules from within, how to break them, and I broke them without breaking apart the system at large. I still stumbled and fell, but I had friends to help me get up and running again. Third year, I am beginning to feel the current, and the cosmology of perceptions and sensible impressions around me. While I may be more comfortable than ever, deep inside of me there’s a deep sense of loneliness, which the urbanity of Shanghai has constantly bestowed on me.
อาจารย์กล่าวว่า: เมื่ออายุสิบห้า ข้าตั้งใจไว้กับการเรียน เมื่อสามสิบ ข้าปักเท้ามั่นบนพื้น เมื่อสี่สิบ ข้าไม่ทุกข์กับความงุนงงอีกต่อไป เมื่อห้าสิบ ข้าก็รู้ว่าบัญชาของสวรรค์คืออะไร เมื่อหกสิบ ข้าได้ยินมันด้วยหูที่เชื่อง เมื่อเจ็ดสิบ ข้าเดินตามคำสั่งของใจตนเองได้ เพราะสิ่งที่ข้าปรารถนาไม่ล้ำเส้นของความถูกต้องอีกต่อไป” — ขงจื่อ, หลุนอี่ว์
เมื่อไม่นานมานี้ผมเพิ่งอ่านบทความเรื่อง How To Manage Your Love-hate Relationship With Shanghai เขียนโดยการโค้ชเชิงวิชาชีพและผู้บริหาร ข้อถกของเขาเกี่ยวกับความที่เซี่ยงไฮ้เป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่ และดังนั้นชีวิตในเซี่ยงไฮ้จึงเป็นการคุมความคาดหวังไว้ให้ได้ คุณมีได้ทั้งหมด ดังนั้นจงสมดุลระหว่างความรัก (หรือความชัง) ต่องาน มุ่งไปที่ด้านของเมืองที่คุณชอบ แม้ด้านเหล่านั้นจะอยู่ร่วมกันอย่างเป็นธรรมชาติแต่ย้อนแย้งกับสิ่งน่ารำคาญมากมายของเมือง (เช่น รถไฟใต้ดินที่แออัด ภูมิทัศน์ถนนที่ไม่ถูกสุขลักษณะ ในบรรดา 101 สิ่งที่ใครบางคนได้ทำเป็นรายการไว้)
บทความนี้ทำให้นึกถึงสิ่งที่ผมอยากเขียนมาตลอด: สามปีของผมในเซี่ยงไฮ้ — และผมอยากเขียนด้วยความแม่นและความสั้นทางภาษาแบบที่ขงจื่อทำเมื่อสองพันปีก่อนในคำนำข้างบน เมื่อผมมาถึงเซี่ยงไฮ้ครั้งแรกในฤดูร้อนเดือนมิถุนายน 2013 (ให้ชัดคือตอนเย็นของวันที่ 21 ซึ่งเป็นวันแรกของเดือน) ผมไม่เคยคิดว่าจะอยู่ในเซี่ยงไฮ้นานกว่าหนึ่งปี ผมรู้ว่าผมมีใจอ่อนให้เมืองนี้เสมอ แต่เมื่อมาเซี่ยงไฮ้แทบทุกปีเป็นเวลาเกือบทศวรรษ ผมก็รู้ว่าเมืองนี้แพงเพียงใด และไม่คิดว่าจะอยู่ได้อย่างสบายด้วยงบนักศึกษาที่ค่อนข้างน้อย (เพราะผมไม่ได้ทุนหรือเฟลโลว์ชิปใดมาสนับสนุนงานวิจัยเลย)
หลังจากใช้เวลามากระหว่างปี 2006–2013 เรียนรู้เรื่องเซี่ยงไฮ้ ผมคิด และได้ไปบอกผู้คนรอบโลกว่า ผมเป็น “ผู้เชี่ยวชาญเซี่ยงไฮ้” สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ในสัปดาห์แรกของการเป็นผู้อยู่อาศัยในเมือง ผมยังชี้บาร์ที่ถูกให้เพื่อนร่วมงานดีๆ ของผมไม่ได้ด้วยซ้ำ ความสามารถในการไปบาร์ที่ถูกไม่ใช่ทักษะพื้นฐานอย่างหนึ่งที่นักเมืองดีควรมีหรอกหรือ เจน เจคอบส์คงว่าอย่างนั้น — ผมก็เช่นกัน ดังนั้นผมจึงอับอายอย่างลึกกับความไม่สามารถนั้น
แล้วมันก็แย่ลง ผมไม่ทันรู้ว่าเมืองเปลี่ยนไปมากเพียงใดตามเวลา และมีหลายสิ่งที่ผมคิดว่าตัวเองรู้ เช่น ที่ที่ผมคิดว่าเป็นจุดกินที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งกลับกลายเป็นแค่พอใช้ได้ มีหลายเขตที่ผมคิดว่าความรู้ในฐานะชาวต่างชาติของผมเพียงพอ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ และสิ่งที่ตามมาคือผมทำตัวเองให้เป็นตัวตลกอยู่เรื่อย มีหลายคนคิดว่าผมเป็น “ผู้เชี่ยวชาญเซี่ยงไฮ้” จึงมาขอคำแนะนำ และไม่ว่าผมจะพยายามบอกให้พวกเขาอย่าเชื่อผมมากเพียงใด พวกเขาก็ยังอยากฟัง และถือคำของผมอย่างจริงจัง ดังนั้น ใช่ ผมเคยเขียนหนังสือและงานเขียนสำคัญจำนวนหนึ่งเกี่ยวกับเซี่ยงไฮ้ และมันน่าอายอย่างลึกที่ได้เรียนรู้ในไม่กี่เดือนแรกในเมืองว่า ผมไม่รู้อะไรเลยที่จะทำให้ชีวิตในเซี่ยงไฮ้มีความหมาย
จนถึงบัดนี้ ผ่านมาเกินสองปีแล้ว และดูเหมือนผมได้มอบปีที่สามให้เมืองนี้ไปแล้ว ดังนั้น มาเริ่มกัน:
ปีแรก ผมปล่อยให้ความไม่สุกและความหยิ่งที่ตัวเองกำหนดนำทาง ผมสะดุดและล้มอยู่เรื่อย สิ่งที่ไม่ช่วยเลยคือการที่ผมจงใจปฏิเสธความช่วยเหลือจากคนอื่น — เพราะคิดว่าตัวเองรู้อยู่แล้วทั้งหมด ผมผิดไปกว่านี้ไม่ได้อีก ปีที่สอง ผมเริ่มเข้าใจว่าสิ่งรอบตัวทำงานอย่างไร ผมกึ่งรับท่าทีแบบเมื่ออยู่ในโรมก็ทำตามโรม ขณะยังเก็บความรู้สึกเรื่องความซื่อตรงทางศีลธรรมของตัวเองไว้ห่าง ผมเรียนรู้กฎจากภายใน เรียนรู้วิธีฝ่ามัน และผมฝ่ามันโดยไม่ทำให้ระบบใหญ่แตกสลาย ผมยังสะดุดและล้ม แต่มีเพื่อนช่วยให้ลุกขึ้นแล้วเดินต่อ ปีที่สาม ผมเริ่มรู้สึกถึงกระแส และถึงจักรวาลวิทยาของการรับรู้และความประทับที่สัมผัสได้รอบตัว แม้ผมอาจสบายกว่าที่เคย ลึกๆ ในตัวยังมีความโดดเดี่ยวลึก ซึ่งความเป็นเมืองของเซี่ยงไฮ้ได้มอบให้ผมอยู่เนืองๆ
夫子说：十五岁，我立志于学。三十岁，我把脚稳稳踏在地上。四十岁，我不再为困惑所苦。五十岁，我知道天的吩咐是什么。六十岁，我以顺从的耳朵听见。七十岁，我可以随自己的心，因为我所愿的不再越出“正”的边界。”——孔子，《论语》
我最近读到一篇文章，How To Manage Your Love-hate Relationship With Shanghai，由职业与高管教练所写。作者的论点是：上海是一座了不起的城市，因此在上海生活，全在于把期望管住。你可以全都要。于是要在对工作的爱（或恨）之间取得平衡，把注意力放在这座城市你所喜欢的那些方面，尽管它们与那么多烦人的事天然地、又矛盾地并存（比如拥挤的地铁、不卫生的街景，都在某人为这座城市列出的一百零一件事之中）。
这篇文章让我想起我一直想写的事：我在上海的三年——而且我想写得像两千年前孔子在上面那段题词里那样，语言精确、简短。2013年6月的夏天我第一次到上海（精确地说，是21日的晚上，当月的第一天），我从没想过会在上海待超过一年。我知道自己对这座城市一向有软处，但将近十年几乎每年都来，我也知道它有多贵，并不认为靠我那笔相当有限的学生预算能住得舒服（因为我没有拿到任何奖学金或研究资助来支持我的研究）。
2006年到2013年之间，我花了很多时间了解上海。我以为，而且也确实走到世界各地告诉别人，我是“上海专家”。结果是，成为这座城市居民的第一周，我甚至不能给好同事指对一间酒吧。能去对的酒吧，不也是一个好的城市研究者该有的基本本事吗？简·雅各布斯会这么说——我也会。于是我为自己的无能深感难堪。
然后更糟。我没有意识到这座城市随时间变了那么多，许多我以为知道的事，比如我以为是完美吃饭之处的地方，结果只是马马虎虎。有许多区域，我以为自己作为外籍居民的知识已经够用，显然并不够。随后发生的，是我不断让自己出丑。因为许多人把我当成“上海专家”，来向我讨建议。无论我怎样请他们别太听我的，他们仍然要听，并且认真对待我的话。是的，我写过一本书，也写过若干关于上海的重要文字，而在城里的头几个月里发现自己根本不知道任何能让上海生活有意义的事，这深深让人难堪。
到现在，已经超过两年，看来我已经把第三年交给这座城市了。那么，开始吧：
第一年，我让自己加给自己的不成熟和傲慢领路。我不断绊倒，不断跌倒。雪上加霜的是我故意拒绝别人的帮助——因为我以为自己已经全知道了。我错得不能再错。第二年，我开始明白周围的事如何运转。我半采用了一种“在罗马就随罗马”的态度。一边把自己的道德完整感按住，我从内部学习规则，学习如何打破它们，并且我打破了它们，而没有拆散更大的系统。我仍然绊倒、跌倒，但有朋友帮我起来，再走。第三年，我开始感到那股水流，感到周围知觉与可感印象的宇宙论。虽然我也许比以往都更舒服，内心深处仍有一种深的孤独，上海的城市性不断地把它赐给我。
Unedited original.ต้นฉบับที่ไม่ได้แก้未经修改的原文。
The Master said: At fifteen I set my heart upon learning. At thirty, I had planted my feet firm upon the ground. At forty, I no longer suffered from perplexities. At fifty, I knew what were the biddings of Heaven. At sixty, I heard them with docile ear. At seventy, I could follow the dictates of my own heart; for what I desired no longer overstepped the boundaries of righ.” ― Confucius, The Analects of Confucius
I just recently read a post How To Manage Your Love-hate Relationship With Shanghai written by professional professional and executive coaching. The author’s argument has to do with the fact that Shanghai is a great city, and therefore life in Shanghai is all about keeping expectation in check. You can have them all. So balancing between the love (or hate) for your work, focusing on the aspects of the city that you enjoy despite their natural yet paradoxical co-existence with so many annoying things about the city (e.g., crowded subways, unhygienic street-scape, among the 101 things that someone has come up with the list).
This post reminds me of what I always want to blog about: my three years in Shanghai — and I want to do so with the linguistic precision and brevity that Confucius did two thousand years ago in the epigraph above. When I first arrived in Shanghai in the summer of June 2013 (on the evening 21st first day of the month to be precise), I never thought that I’d be spending more than a year in Shanghai. I knew that I always had a soft spot for the city, but having been to Shanghai almost every year for almost a decade I knew how expensive the city could be and I did not think that I could live comfortably in Shanghai with a rather modest student budget that I had (since I didn’t get any scholarships or fellowships to support my research at all).
Having spent a lot of time between 2006 – 2013 learning about Shanghai, I thought, and did in fact going around the world telling people that, I was a “Shanghai expert.” What happened was that, during the first week of being a resident of the city, I couldn’t even direct my good colleagues to a right bar! Wasn’t being able to go to a right bar one of those basic skills that a good urbanist should have? Jane Jacobs would say so about that — so would I. So, I was deeply embarrassed by such inability.
Then, it got worse. I didn’t realize that the city had changed so much over time, and that there were so many things that I thought I knew, such as places where I thought were perfect spots to eat, which turned out to be just so-so. There’re so many areas that I thought my knowledge as an expat was adequate, but it was apparently not, and what happened afterwards was me constantly making a fool of myself. Because many people thought of me as a “Shanghai expert,” they came to me for advice, and no matter how much I tried to tell them to not listen to me so much they still wanted to listen to me and took my words seriously. So, yes, I had written a book and a number of important writings about Shanghai, and it’s deeply embarrassed to learn during my first few months in the city that I did not know anything at all that would make my life in Shanghai meaningful.
Up to the present, it’s been more than two years, and it seems to be the case that I have committed my third year to this city already. So, here we go:
The first year, because I let my self-imposed immaturity and arrogance lead the way. I constantly stumbled and felt. Was not helping was my deliberate refusing of helps from others — because I thought I knew it all, already. I couldn’t be more wrong. The second year, I began to understand how things worked around me. I semi-adopted a when-in-Rome attitude. While keeping my own sense of moral integrity at bay, I learned the rules from within, how to break them, and broke them without breaking apart the system at large. I still stumbled and felt, but I had friends to help me get up and running again. Third year, I am beginning to feel the current, and the cosmology of perceptions and sensible impressions around me. While, I may more comfortable than ever, deep inside of me there’s a deep sense of loneliness, which the urbanity of Shanghai has constantly bestows on me.