Diaryบันทึก日记
Day 119: A Return to This Blog and Simulation Theory
Grammar only. The title is unchanged.แก้แต่ไวยากรณ์ ชื่อเรื่องคงเดิม只改语法。标题不动。
So I haven’t done much with this blog since 2019. I had to start a new job. It required that I spend most of my time learning new things.
So I didn’t write much. Especially not reflective stuff. Like I used throughout this blog. Now we’re in the age of AI. I’m using my voice. Also my semi touch-typing skill. To keep writing this blog. I think I haven’t fulfilled its purpose. Which was to help me find a meaning of life.
I know, I know. Sounds ambitious.
But think about it. Writing rearranges your thoughts. Makes them clear. Trust me, clear thoughts mean better decisions. Better than when your mind’s cluttered. With all kinds of unprioritized thoughts. So I’m restarting this blog. I hope I can write every day. It’s good to reflect. Now ten years have passed. I’m leaving my midlife. Usually, you hear midlife, then crisis. I’m dealing with that a bit. You cross halfway of your longevity. Normal people realize they want to look back. See how much they walked. How much they achieved, if any.
I got two missions for rewriting this blog.
One, I want to recall memories.
Crystal clear details. In the past, I wrote everything. I got a five-year diary. Each page divides into five sections. I fill one every day. Five years pass, all boxes are filled. With what happened that day. I find it therapeutic. I get chills recalling memories. Like when I write about someone I’m thankful for. I feel chills in my spine. It’s nice to recall grateful moments. When things aren’t right, I write. Even in that small box. A few lines. About what happened. It makes me see the world differently. I recognize the fault’s mine too. As much as theirs. In any wrongdoing.
The other reason for restarting? Capture my old writing sensibility.
I used to be good. Made references. Created metaphors. Came up with mnemonics no one could touch. That faded over time. I didn’t exercise it. During my dissertation, I described everything. My reader could smell the scene. I was architectural. Built a foundation. Constructed a framework of thoughts. Strong internal framing. Counterarguments didn’t stand. No flaws found. Then I slapped on the façade. Pristine words people wanted to hear. Added windows and doors. Let people enter my house. Experience it themselves. Come out feeling they learned something. I painted comprehensive pictures.
For those who weren’t there. Not just scenery. The smell. The feeling. The sixth sense. Something beyond words. I used metaphors to project thoughts. I wanna recapture that skill. That sensation. Something strong drove me to write like that. Compelling. Beyond the rigid domain of professional design. Obsessed with design, not description.
I must come clean. I didn’t write here for years. I sought refuge at Medium.com. It was well-formatted. Had chances to make money. If people read more. I thought my experiences could help. Make folks feel better. Or worse, who knows. I could earn from it. I got stories others don’t. Wrote a few pages there. Now I’m back to this blog. Where it started. It’s freedom. Not many read this.
Unlike Medium. I can be free. Adamant. Honest. I want people to feel what I feel. Maybe it resonates. Helps them see their situation differently. Like Daniel Kahneman said, nothing’s as important as it feels in that moment. He passed last year. Allegedly by his own will. Sad for a decision-making expert. Helped lots of people. Him and Amos Tversky. I like Kahneman. He knew how people mess up decisions. Got a Nobel for it. Another story for later.
Today. I wanna talk simulation.
I’ve been obsessed a long time. Couldn’t understand if we’re in a real world. Or simulation. Goes back to when I was young. Grew up in Bangkok. I’d lie on my wooden bed. Look at the ceiling. Imagine small guys under my bed. Cities down there. Like our world. But smaller. Their comic books? Stories about me. I was their interest. Only subject. They lived by my clock. Wanted my news. Read it for fun. To learn. Help their lives. I read tons of comics. Fantasy ones. Got me thinking. If I can imagine being king of a kingdom nobody cares about, maybe I’m an actor in one. Someone created. Nobody cares.
Elon Musk said stuff about this. If we look at computer speed today, it’s wild. Moore’s Law—transistors double every two years. We’re growing exponential. Tech’s moving fast. Huge investments. Especially in the US. Center of digital stuff. Soon, video games’ll be indistinguishable from reality. Maybe we’re there. We’re in a simulation now. I thought this after The Matrix. Watched all three. Loved the third. Unveiled mysteries. The Architect. Neo. Free will questions. Got me deep when I taught philosophy in Shanghai. Ten years ago. Starting this blog. I could dig deep. Rabbit hole’s endless. Still better than living for primitive stuff. Like sex. Food. Entertainment.
Here’s my theory.
I believe we’re in a simulation. Computers develop too fast. We’re past real-life simulation already. That’s nice, actually. If it’s a simulation, we don’t gotta care much. If we care, it’s better knowing it ends. Something good comes next. Takes away thoughts of suicide. Or crimes. Why go crazy? It’s just a simulation. I got three hypotheses about how we got here.
First one. Simulation’s a test.
We don’t know where it leads. What kind it is. Like a SWAT movie. Fake experience to train. See if you crack. I think it’s S.W.A.T. with Colin Farrell. The protagonist’s in a fake situation. I won’t know till the end. Walls collapse. He cracked. Lost the task. We’re like that. Memories on hold. Live in the simulation. No past. If you crack, wanna leave? You fail. Could be a good theory. Like pilot training. Simulate a crash. See if they save the plane. We don’t know what’s at the end. Maybe it’s good. You pass if you don’t break. All we gotta do? Do not take life too seriously. Get through calm.
Second theory. Simulation’s punishment.
We’re here millions of times. I’ve typed this post a million times. Family, love, breakups. Same girl. Same spot. Nothing changes. Is Diet Coke on my table? Always there. In every simulation, I act the same. Only way out? Realize it’s a loop. Not easy. Not hard. Don’t put the Coke there. Try new. Then you’re free. Aligns with Buddhism. We give meaning to meaningless. That’s why we suffer. Stop it, you’re free. I don’t like repeating pain. Hope I’m close to seeing the loop. Getting out.
Third theory. Entertainment.
We’re in a world where lifelike simulation’s normal. AI works for us. We get everything free. No work. Governments give universal basic income. People use it to play. Not police them. Money keeps folks in line. Less harm than when they’re poor. Hopeless. Poor folks do bad stuff. Fentanyl. Crime. With cash, we enter simulations. Someone bored picks my life. Lives it a bit. Wakes up. Tries another. Forever. We cured cancer. Don’t die. But endless life? Boring. Some want death. Not an option. Utopian. Dystopian. Long life, no meaning? That’s hell.
I believe these theories. Don’t know which is true.
Can’t all be. I like the first. Test’s optimistic.
Get out, find something real. Second’s doom. Hard to escape loops.
Third’s bad. Humans want no death. Then get bored. Hypocritical.
Why build civilization if we’re just bored? I’m different now.
Ten years ago, I started this blog. Fresh. Now I have experience. Don’t trust myself. Crack under pressure. Don’t trust others. They want good times. Not trust. Writing’s my thing. One line a day. Find meaning. Never a day without a line.
Citations:
- Kahneman’s work: Kahneman, D., & Tversky, A. (1979). Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk. Econometrica, 47(2), 263–291.
- Moore’s Law: Moore, G. E. (1965). Cramming More Components onto Integrated Circuits. Electronics, 38(8).
- Musk’s simulation theory: Musk, E. (2016). Interview at Code Conference. Vox Media.
ผมไม่ได้ทำอะไรกับบล็อกนี้มากนักตั้งแต่ปี 2019 ผมต้องเริ่มงานใหม่ มันกำหนดว่าผมต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียนสิ่งใหม่
ผมจึงไม่ได้เขียนมาก โดยเฉพาะสิ่งที่ใคร่ครวญ แบบที่ผมใช้ตลอดบล็อกนี้ ตอนนี้เราอยู่ในยุคของเอไอ ผมใช้เสียงของผม และทักษะพิมพ์สัมผัสแบบครึ่งๆ ด้วย เพื่อเขียนบล็อกนี้ต่อไป ผมคิดว่าผมยังไม่ได้ทำให้มันบรรลุจุดประสงค์ ซึ่งคือช่วยให้ผมหาความหมายของชีวิต
ผมรู้ ผมรู้ ฟังดูใหญ่โต
แต่ลองคิดดู การเขียนจัดความคิดของคุณใหม่ ทำให้มันชัด เชื่อผมเถอะ ความคิดที่ชัดหมายถึงการตัดสินใจที่ดีกว่า ดีกว่าตอนที่ใจของคุณรกรุงรัง ด้วยความคิดสารพัดที่ยังไม่ได้จัดลำดับ ผมจึงเริ่มบล็อกนี้อีกครั้ง ผมหวังว่าจะเขียนได้ทุกวัน การใคร่ครวญเป็นสิ่งดี ตอนนี้สิบปีผ่านไปแล้ว ผมกำลังออกจากวัยกลางคน โดยปกติ คุณได้ยินวัยกลางคน แล้วก็วิกฤต ผมกำลังรับมือกับเรื่องนั้นอยู่บ้าง คุณข้ามครึ่งทางของอายุขัย คนทั่วไปจึงรู้ตัวว่าอยากมองย้อน ดูว่าเดินมาไกลแค่ไหน สำเร็จไปมากแค่ไหน ถ้ามี
ผมมีสองภารกิจสำหรับการเขียนบล็อกนี้ใหม่
หนึ่ง ผมอยากเรียกความทรงจำกลับมา
รายละเอียดที่ใสแจ๋ว ในอดีต ผมเขียนทุกอย่าง ผมมีไดอารี่ห้าปี แต่ละหน้าแบ่งเป็นห้าช่อง ผมเติมหนึ่งช่องทุกวัน ห้าปีผ่านไป ทุกช่องเต็ม ด้วยสิ่งที่เกิดในวันนั้น ผมว่ามันบำบัด ผมได้หนาวสันหลังเมื่อเรียกความทรงจำ เช่นเมื่อเขียนถึงคนที่ผมขอบคุณ ผมรู้สึกหนาวที่สันหลัง มันดีที่ได้เรียกช่วงเวลาแห่งความกตัญญู เมื่อสิ่งต่างๆ ไม่ถูกต้อง ผมเขียน แม้ในช่องเล็กนั้น ไม่กี่บรรทัด เกี่ยวกับสิ่งที่เกิด มันทำให้ผมเห็นโลกอย่างต่างออกไป ผมยอมรับว่าความผิดเป็นของผมด้วย เช่นเดียวกับของพวกเขา ในความผิดใดๆ
อีกเหตุผลของการเริ่มใหม่? เก็บความรู้สึกในการเขียนแบบเก่าของผมไว้
ผมเคยเขียนได้ดี อ้างอิง สร้างอุปมา คิดมเนโมนิกที่ไม่มีใครแตะได้ สิ่งนั้นจางไปตามเวลา ผมไม่ได้ฝึกมัน ระหว่างทำวิทยานิพนธ์ ผมอธิบายทุกอย่าง ผู้อ่านได้กลิ่นของฉาก ผมเป็นสถาปัตย์ สร้างฐานราก ก่อโครงความคิด กรอบภายในแข็ง ข้อโต้แย้งยืนไม่อยู่ ไม่พบรอยรั่ว แล้วผมตบผนังด้านหน้าเข้าไป คำที่สะอาดซึ่งผู้คนอยากได้ยิน ใส่หน้าต่างและประตู ให้ผู้คนเข้าบ้านของผม สัมผัสเอง ออกมาด้วยความรู้สึกว่าได้เรียนอะไรบางอย่าง ผมวาดภาพที่ครบ
สำหรับคนที่ไม่ได้อยู่ที่นั่น ไม่ใช่แค่ทิวทัศน์ กลิ่น ความรู้สึก สัมผัสที่หก บางสิ่งเกินคำ ผมใช้อุปมาเพื่อยื่นความคิด ผมอยากได้ทักษะนั้นกลับ ความรู้สึกนั้น มีบางสิ่งแรงผลักให้ผมเขียนอย่างนั้น น่าติดตาม เกินเขตแดนแข็งๆ ของการออกแบบเชิงอาชีพ ที่หมกมุ่นกับการออกแบบ ไม่ใช่การบรรยาย
ผมต้องสารภาพ ผมไม่ได้เขียนที่นี่มาหลายปี ผมไปลี้ภัยที่ Medium.com มันจัดรูปดี มีโอกาสทำเงิน ถ้าคนอ่านมากขึ้น ผมคิดว่าประสบการณ์ของผมช่วยได้ ทำให้ผู้คนรู้สึกดีขึ้น หรือแย่ลง ใครจะรู้ ผมอาจได้เงินจากมัน ผมมีเรื่องที่คนอื่นไม่มี เขียนไปสองสามหน้าตรงนั้น ตอนนี้ผมกลับมาที่บล็อกนี้ ที่ที่มันเริ่ม มันคืออิสระ คนอ่านไม่มาก
ไม่เหมือน Medium ผมเป็นอิสระได้ ดื้อ ได้ ซื่อตรง ผมอยากให้ผู้คนรู้สึกอย่างที่ผมรู้สึก บางทีมันจะก้อง ช่วยให้พวกเขาเห็นสถานการณ์ของตนอย่างต่างออกไป อย่างที่แดเนียล คาห์เนมันกล่าว ไม่มีอะไรสำคัญเท่าที่มันรู้สึกในขณะนั้น เขาจากไปปีที่แล้ว ว่ากันว่าด้วยเจตนาของ他自己 น่าเศร้าสำหรับผู้เชี่ยวชาญเรื่องการตัดสินใจ เขาช่วยผู้คนมากมาย เขากับอาโมส ทเวอร์สกี ผมชอบคาห์เนมัน เขารู้ว่าผู้คนทำให้การตัดสินใจพังได้อย่างไร ได้โนเบลจากเรื่องนั้น อีกเรื่องหนึ่งไว้คราวหลัง
วันนี้ ผมอยากพูดเรื่องซิมูเลชัน
ผมหมกมุ่นมานาน ไม่เข้าใจว่าเราอยู่ในโลกจริง หรือซิมูเลชัน ย้อนไปตอนผมยังเด็ก โตในกรุงเทพ ผมจะนอนบนเตียงไม้ มองเพดาน นึกภาพคนตัวเล็กๆ ใต้เตียง มีเมืองลงไปตรงนั้น เหมือนโลกของเรา แต่เล็กกว่า หนังสือการ์ตูนของพวกเขา? เรื่องเกี่ยวกับผม ผมเป็นความสนใจของพวกเขา หัวข้อเดียว พวกเขาใช้นาฬิกาของผม อยากได้ข่าวของผม อ่านเพื่อสนุก เพื่อเรียนรู้ ช่วยชีวิตของพวกเขา ผมอ่านการ์ตูนมากมาย การ์ตูนแฟนตาซี ทำให้ผมคิด ถ้าผมจินตนาการได้ว่าเป็นกษัตริย์ของอาณาจักรที่ไม่มีใครสนใจ บางทีผมอาจเป็นนักแสดงในอาณาจักรหนึ่ง มีคนสร้างขึ้น ไม่มีใครสนใจ
อีลอน มัสก์พูดเรื่องนี้ไว้ ถ้าดูความเร็วของคอมพิวเตอร์วันนี้ มันบ้า กฎของมัวร์—ทรานซิสเตอร์เพิ่มเป็นสองเท่าทุกสองปี เรากำลังโตแบบเอ็กซ์โพเนนเชียล เทคโนโลยีเคลื่อนเร็ว การลงทุนมหาศาล โดยเฉพาะในสหรัฐ ศูนย์กลางของของดิจิทัล ไม่ช้า วิดีโอเกมจะแยกจากความจริงไม่ออก บางทีเราถึงแล้ว เราอยู่ในซิมูเลชันตอนนี้ ผมคิดเรื่องนี้หลังจาก The Matrix ดูทั้งสามภาค ชอบภาคสาม มันเปิดความลึกลับ สถาปนิก นีโอ คำถามเรื่องเจตจำนงเสรี ทำให้ผมลึกตอนสอนปรัชญาในเซี่ยงไฮ้ เมื่อสิบปีก่อน เริ่มบล็อกนี้ ผมขุดได้ลึก รูกระต่ายไม่มีที่สิ้น ยังดีกว่าการมีชีวิตเพื่อของดิบๆ เช่น เซ็กส์ อาหาร ความบันเทิง
นี่คือทฤษฎีของผม
ผมเชื่อว่าเราอยู่ในซิมูเลชัน คอมพิวเตอร์พัฒนาเร็วเกินไป เราผ่านการจำลองชีวิตจริงไปแล้ว จริงๆ แล้วเป็นเรื่องดี ถ้ามันเป็นซิมูเลชัน เราก็ไม่ต้องสนใจมาก ถ้าเราสนใจ ก็ดีกว่าที่รู้ว่ามันจบ มีบางสิ่งดีตามมา มันเอาความคิดเรื่องการฆ่าตัวตายออกไป หรืออาชญากรรม จะบ้าไปทำไม มันเป็นแค่ซิมูเลชัน ผมมีสามสมมติฐานว่าเรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
ข้อแรก ซิมูเลชันเป็นการทดสอบ
เราไม่รู้ว่ามันนำไปไหน เป็นแบบไหน เหมือนหนังหน่วยสวาท ประสบการณ์ปลอมเพื่อฝึก ดูว่าคุณแตกหรือไม่ ผมคิดว่าเป็นเรื่อง S.W.A.T. กับโคลิน ฟาร์เรลล์ ตัวเอกอยู่ในสถานการณ์ปลอม ผมจะไม่รู้จนจบ กำแพงพัง เขาแตก ทำภารกิจพลาด เราเป็นแบบนั้น ความทรงจำถูกพักไว้ อยู่ในซิมูเลชัน ไม่มีอดีต ถ้าคุณแตก อยากออกไป? คุณสอบตก อาจเป็นทฤษฎีที่ดี เหมือนการฝึกนักบิน จำลองเครื่องตก ดูว่าพวกเขาช่วยเครื่องได้ไหม เราไม่รู้ว่าปลายทางคืออะไร บางทีมันดี คุณผ่านถ้าคุณไม่แตก สิ่งที่เราต้องทำ? อย่าถือชีวิตจริงจังเกินไป ผ่านไปอย่างสงบ
ทฤษฎีที่สอง ซิมูเลชันเป็นการลงโทษ
เราอยู่ที่นี่เป็นล้านครั้ง ผมพิมพ์โพสต์นี้มาล้านครั้ง ครอบครัว ความรัก การเลิกรา ผู้หญิงคนเดิม จุดเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยน ไดเอ็ทโค้กอยู่บนโต๊ะผมไหม? อยู่เสมอ ในทุกซิมูเลชัน ผมทำแบบเดิม ทางออกเดียว? รู้ตัวว่ามันเป็นวงวน ไม่ง่าย ไม่ยาก อย่าวางโค้กไว้ตรงนั้น ลองของใหม่ แล้วคุณเป็นอิสระ สอดคล้องกับพุทธศาสนา เราให้ความหมายแก่สิ่งที่ไร้ความหมาย นั่นคือเหตุที่เราทุกข์ หยุดมัน คุณก็เป็นอิสระ ผมไม่ชอบการซ้ำความเจ็บ หวังว่าผมใกล้จะเห็นวงวนแล้ว ใกล้จะออก
ทฤษฎีที่สาม ความบันเทิง
เราอยู่ในโลกที่ซิมูเลชันสมจริงเป็นเรื่องปกติ เอไอทำงานให้เรา เราได้ทุกอย่างฟรี ไม่มีงาน รัฐบาลให้รายได้พื้นฐานถ้วนหน้า ผู้คนใช้มันเพื่อเล่น ไม่ใช่เพื่อคุมตำรวจ เงินทำให้ผู้คนอยู่ในแถว อันตรายน้อยกว่าตอนพวกเขาจน สิ้นหวัง คนจนทำของเลว เฟนทานิล อาชญากรรม เมื่อมีเงิน เราเข้าซิมูเลชัน ใครบางคนที่เบื่อเลือกชีวิตของผม ใช้มันสักพัก ตื่น ลองอีกชีวิต ตลอดไป เรารักษามะเร็งได้แล้ว ไม่ตาย แต่ชีวิตที่ไม่จบ? น่าเบื่อ บางคนอยากตาย ไม่ใช่ตัวเลือก ยูโทเปีย ดิสโทเปีย ชีวิตยืนยาว ไม่มีความหมาย? นั่นคือขุมนรก
ผมเชื่อทฤษฎีเหล่านี้ ไม่รู้ข้อไหนจริง
เป็นจริงพร้อมกันไม่ได้ ผมชอบข้อแรก การทดสอบมองโลกในแง่ดี
ออกไป หาบางสิ่งที่จริง ข้อสองคือความพินาศ หนีวงวนได้ยาก
ข้อสามแย่ มนุษย์ไม่อยากตาย แล้วก็เบื่อ สองมาตรฐาน
จะสร้างอารยธรรมไปทำไม ถ้าเราแค่เบื่อ ตอนนี้ผมต่างออกไป
สิบปีก่อน ผมเริ่มบล็อกนี้ สด ตอนนี้ผมมีประสบการณ์ ไม่เชื่อใจตัวเอง แตกภายใต้แรงกด ไม่เชื่อใจคนอื่น พวกเขาอยากได้เวลาดีๆ ไม่ใช่ความไว้ใจ การเขียนเป็นเรื่องของผม วันละบรรทัด หาความหมาย ไม่มีวันใดไร้บรรทัด
การอ้างอิง:
งานของ Kahneman: Kahneman, D., & Tversky, A. (1979). Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk. Econometrica, 47(2), 263–291.
กฎของมัวร์: Moore, G. E. (1965). Cramming More Components onto Integrated Circuits. Electronics, 38(8).
ทฤษฎีซิมูเลชันของ Musk: Musk, E. (2016). Interview at Code Conference. Vox Media.
自2019年以来，我对这个博客做得很少。我得开始一份新工作。它要求我把大部分时间用来学新东西。
所以我写得不多。尤其不是反省的东西。不像我在这个博客里一直用的那样。现在是人工智能的时代。我在用我的声音。也用我半吊子的盲打。来继续写这个博客。我想我还没有完成它的目的。那目的是帮我找到生活的意义。
我知道，我知道。听上去野心很大。
但你想想。写作重新排列你的想法。让它们清楚。相信我，清楚的想法意味着更好的决定。好过你脑子里堆满各种还没排过序的念头。所以我重新开始这个博客。我希望能每天写。反省是好的。现在十年已经过去。我正在离开中年。通常，你听到中年，接着就是危机。我正在对付那么一点。你走过寿命的一半。普通人会发现自己想回头看。看自己走了多远。成就了多少，如果有的话。
重写这个博客，我有两件任务。
其一，我想召回记忆。
水晶一样清楚的细节。过去，我什么都写。我有一本五年日记。每一页分成五格。我每天填一格。五年过去，所有格子都满了。装满那一天发生的事。我觉得这有治疗作用。回忆时我会起鸡皮疙瘩。比如写到某个我感激的人。我脊背发凉。回忆感恩的时刻是好的。事情不对的时候，我就写。哪怕在那个小格子里。几行。关于发生了什么。它让我不同地看见世界。我承认过错也有我的一份。和他们的一样多。在任何一件错事里。
重新开始的另一个理由？抓住我旧日的写作感觉。
我曾经写得好。会引用。会造比喻。会想出别人碰不到的记忆术。那东西随时间褪了。我没有锻炼它。写学位论文的时候，我什么都描写。读者闻得到那场面。我是建筑的。打地基。搭一套思想的框架。内部骨架很强。反驳站不住。找不到裂缝。然后我糊上立面。人们想听的干净的词。加上窗和门。让人走进我的房子。自己去经历。出来时觉得学到了什么。我画出完整的图景。
给那些不在场的人。不只是景色。气味。感觉。第六感。词语之外的东西。我用比喻把思想投出去。我想把那本事找回来。那种感觉。有一种很强的东西逼我那样写。迫人的。超出职业设计那块僵硬的地盘。迷恋的是设计，不是描述。
我必须坦白。我有好多年没在这里写。我躲到了 Medium.com。那儿版式好。有机会赚钱。如果读的人更多。我想我的经历能帮忙。让人感觉好一点。或者更糟，谁知道。我可以从中挣钱。我有别人没有的故事。在那儿写了几页。现在我回到这个博客。它开始的地方。这是自由。读的人不多。
不像 Medium。我可以自由。可以固执。可以诚实。我要人们感到我所感到的。也许它会共振。帮他们不同地看见自己的处境。正如丹尼尔·卡尼曼所说，没有什么比它在那一刻的感觉更重要。他去年去世了。据说是出于他自己的意愿。对一位决策专家来说，这很令人难过。他帮助过很多人。他和阿莫斯·特沃斯基。我喜欢卡尼曼。他知道人如何把决定搞砸。为此得了诺贝尔奖。以后再讲。
今天。我想谈模拟。
我迷恋很久了。弄不懂我们是在真实的世界里。还是在模拟里。这要回到我小时候。在曼谷长大。我会躺在木床上。看天花板。想象床底下有小人。下面有城市。像我们的世界。但更小。他们的漫画？讲我的故事。我是他们的兴趣。唯一的题目。他们按我的钟生活。想要我的新闻。读着玩。为了学习。为了帮助他们的生活。我读了大量漫画。幻想的那些。让我想到：如果我能想象自己是一个没人在乎的王国的国王，也许我自己也是某个被创造出来的演员。没人在乎。
埃隆·马斯克谈过这个。看今天计算机的速度，简直疯狂。摩尔定律——晶体管每两年翻一倍。我们在指数增长。技术走得快。投资巨大。尤其在美国。数字东西的中心。很快，电子游戏将与现实无法区分。也许已经到了。我们现在就在模拟里。我是在《黑客帝国》之后想到这个的。三部都看了。喜欢第三部。它揭开谜。架构师。尼奥。自由意志的问题。我在上海教哲学时想得很深。十年前。开始写这个博客的时候。我可以挖得很深。兔子洞没有尽头。仍然好过为了原始的东西而活。比如性。食物。娱乐。
这是我的理论。
我相信我们在模拟之中。计算机发展得太快。我们已经超过了真实生活的模拟。这其实挺好。如果它是模拟，我们就不必太在意。如果我们在意，知道它会结束更好。后面会有好的东西。它拿走自杀的念头。或者犯罪。何必发疯？这只是一场模拟。关于我们如何来到这里，我有三个假说。
第一个。模拟是一场测试。
我们不知道它通向哪里。是哪一种。像一部特警电影。假的经历，用来训练。看你会不会崩溃。我想是科林·法瑞尔那部《反恐特警组》。主人公处在一个假情境里。我要到结尾才知道。墙塌了。他崩溃了。任务失败。我们就像那样。记忆被搁置。活在模拟里。没有过去。如果你崩溃，想离开？你就不及格。这可能是个好理论。像飞行员训练。模拟坠机。看他们能不能保住飞机。我们不知道尽头是什么。也许是好的。你不崩，就通过。我们该做的？别把生活看得太认真。平静地走过去。
第二个理论。模拟是惩罚。
我们在这里数百万次。这篇帖子我打过一百万次。家庭，爱，分手。同一个女孩。同一个地点。什么都不变。我桌上有健怡可乐吗？永远有。在每一次模拟里，我的做法都一样。唯一的出路？意识到这是一个循环。不难。也不易。别把可乐放在那儿。试新的。然后你自由了。这与佛教相合。我们把意义给予无意义。所以我们受苦。停下来，你就自由。我不喜欢重复痛苦。希望我快要看见这个循环了。快要出去了。
第三个理论。娱乐。
我们处在一个世界里，逼真的模拟是平常事。人工智能为我们工作。我们什么都免费得到。不用工作。政府发放全民基本收入。人们拿去玩。不是拿去管警察。钱让人守规矩。比他们贫穷、无望时伤害更少。穷人会做坏事。芬太尼。犯罪。有了钱，我们就进入模拟。某个无聊的人选中我的人生。活一会儿。醒来。再试另一个。永远如此。我们治好了癌症。不死。但无尽的生命？无聊。有人想死。那不是选项。乌托邦。反乌托邦。长寿，没有意义？那就是地狱。
我相信这些理论。不知道哪一个是真的。
不可能全真。我喜欢第一个。测试是乐观的。
出去，找到某种真实的东西。第二个是厄运。很难逃出循环。
第三个很糟。人想不死。然后就无聊了。虚伪。
如果我们只是无聊，何必建造文明？我现在不同了。
十年前，我开始这个博客。新鲜。现在我有了经验。不信任自己。压力之下会崩。不信任别人。他们要的是好日子。不是信任。写作是我的事。一天一行。寻找意义。没有一天没有一行。
引用：
Kahneman的著作：Kahneman, D., & Tversky, A. (1979). Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk. Econometrica, 47(2), 263–291.
摩尔定律：Moore, G. E. (1965). Cramming More Components onto Integrated Circuits. Electronics, 38(8).
马斯克的模拟理论：Musk, E. (2016). Interview at Code Conference. Vox Media.
Unedited original.ต้นฉบับที่ไม่ได้แก้未经修改的原文。
So I haven’t done much with this blog since 2019. I had to start a new job. It required I spend most of my time learning new things.
So I didn’t write much. Especially not reflective stuff. Like I used throughout this blog. Now we’re in the age of AI. I’m using my voice. Also my semi touch-typing skill. To keep writing this blog. I think I haven’t fulfilled its purpose. Which was to help me find a meaning of life.
I know, I know. Sounds ambitious.
But think about it. Writing rearranges your thoughts. Makes them clear. Trust me, clear thoughts mean better decisions. Better than when your mind’s cluttered. With all kinds of unprioritized thoughts. So I’m restarting this blog. I hope I can write every day. It’s good to reflect. Now ten years passed. I’m leaving my midlife. Usually, you hear midlife, then crisis. I’m dealing with that a bit. You cross halfway of your longevity. Normal people realize they want to look back. See how much they walked. How much they achieved, if any.
I got two missions for rewriting this blog.
One, I want to recall memories.
Crystal clear details. In the past, I wrote everything. I got a five-year diary. Each page divides into five sections. I fill one every day. Five years pass, all boxes are filled. With what happened that day. I find it therapeutic. I get chills recalling memories. Like when I write about someone I’m thankful for. I feel chills in my spine. It’s nice to recall grateful moments. When things aren’t right, I write. Even in that small box. A few lines. About what happened. It makes me see the world different. I recognize the fault’s mine too. As much as theirs. In any wrongdoing.
The other reason for restarting? Capture my old writing sensibility.
I used to be good. Made references. Created metaphors. Came up with mnemonics no one could touch. That faded over time. I didn’t exercise it. During my dissertation, I described everything. My reader could smell the scene. I was architectural. Built a foundation. Constructed a framework of thoughts. Strong internal framing. Counterarguments didn’t stand. No flaws found. Then I slapped on the façade. Pristine words people wanted to hear. Added windows and doors. Let people enter my house. Experience it themselves. Come out feeling they learned something. I painted comprehensive pictures.
For those who weren’t there. Not just scenery. The smell. The feeling. The sixth sense. Something beyond words. I used metaphors to project thoughts. I wanna recapture that skill. That sensation. Something strong drove me to write like that. Compelling. Beyond the rigid domain of professional design. Obsessed with design, not description.
I must come clean. I didn’t write here for years. I sought refuge at Medium.com. It was well-formatted. Had chances to make money. If people read more. I thought my experiences could help. Make folks feel better. Or worse, who knows. I could earn from it. I got stories others don’t. Wrote a few pages there. Now I’m back to this blog. Where it started. It’s freedom. Not many read this.
Unlike Medium. I can be free. Adamant. Honest. I want people to feel what I feel. Maybe it resonates. Helps them see their situation different. Like Daniel Kahneman said, nothing’s as important as it feels in that moment. He passed last year. Allegedly by his own will. Sad for a decision-making expert. Helped lots of people. Him and Amos Tversky. I like Kahneman. He knew how people mess up decisions. Got a Nobel for it. Another story for later.
Today. I wanna talk simulation.
I’ve been obsessed a long time. Couldn’t understand if we’re in a real world. Or simulation. Goes back to when I was young. Grew up in Bangkok. I’d lie on my wooden bed. Look at the ceiling. Imagine small guys under my bed. Cities down there. Like our world. But smaller. Their comic books? Stories about me. I was their interest. Only subject. They lived by my clock. Wanted my news. Read it for fun. To learn. Help their lives. I read tons of comics. Fantasy ones. Got me thinking. If I can imagine being king of a kingdom nobody cares about, maybe I’m an actor in one. Someone created. Nobody cares.
Elon Musk said stuff about this. If we look at computer speed today, it’s wild. Moore’s Law—transistors double every two years. We’re growing exponential. Tech’s moving fast. Huge investments. Especially in the US. Center of digital stuff. Soon, video games’ll be indistinguishable from reality. Maybe we’re there. We’re in a simulation now. I thought this after The Matrix. Watched all three. Loved the third. Unveiled mysteries. The Architect. Neo. Free will questions. Got me deep when I taught philosophy in Shanghai. Ten years ago. Starting this blog. I could dig deep. Rabbit hole’s endless. Still better than living for primitive stuff. Like sex. Food. Entertainment.
Here’s my theory.
I believe we’re in a simulation. Computers develop too fast. We’re past real-life simulation already. That’s nice, actually. If it’s a simulation, we don’t gotta care much. If we care, it’s better knowing it ends. Something good comes next. Takes away thoughts of suicide. Or crimes. Why go crazy? It’s just a simulation. I got three hypotheses about how we got here.
First one. Simulation’s a test.
We don’t know where it leads. What kind it is. Like a SWAT movie. Fake experience to train. See if you crack. I think it’s S.W.A.T. with Colin Farrell. The protagonist’s in a fake situation. I won’t know till the end. Walls collapse. He cracked. Lost the task. We’re like that. Memories on hold. Live in the simulation. No past. If you crack, wanna leave? You fail. Could be a good theory. Like pilot training. Simulate a crash. See if they save the plane. We don’t know what’s at the end. Maybe it’s good. You pass if you don’t break. All we gotta do? Do not take life too seriously. Get through calm.
Second theory. Simulation’s punishment.
We’re here millions of times. I’ve typed this post a million times. Family, love, breakups. Same girl. Same spot. Nothing changes. Is Diet Coke on my table? Always there. In every simulation, I act the same. Only way out? Realize it’s a loop. Not easy. Not hard. Don’t put the Coke there. Try new. Then you’re free. Aligns with Buddhism. We give meaning to meaningless. That’s why we suffer. Stop it, you’re free. I don’t like repeating pain. Hope I’m close to seeing the loop. Getting out.
Third theory. Entertainment.
We’re in a world where lifelike simulation’s normal. AI works for us. We get everything free. No work. Governments give universal basic income. People use it to play. Not police them. Money keeps folks in line. Less harm than when they’re poor. Hopeless. Poor folks do bad stuff. Fentanyl. Crime. With cash, we enter simulations. Someone bored picks my life. Lives it a bit. Wakes up. Tries another. Forever. We cured cancer. Don’t die. But endless life? Boring. Some want death. Not an option. Utopian. Dystopian. Long life, no meaning? That’s hell.
I believe these theories. Don’t know which is true.
Can’t all be. I like the first. Test’s optimistic.
Get out, find something real. Second’s doom. Hard to escape loops.
Third’s bad. Humans want no death. Then get bored. Hypocritical.
Why build civilization if we’re just bored? I’m different now.
Ten years ago, I started this blog. Fresh. Now I have experience. Don’t trust myself. Crack under pressure. Don’t trust others. They want good times. Not trust. Writing’s my thing. One line a day. Find meaning. Never a day without a line.
Citations:
- Kahneman’s work: Kahneman, D., & Tversky, A. (1979). Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk. Econometrica, 47(2), 263–291.
- Moore’s Law: Moore, G. E. (1965). Cramming More Components onto Integrated Circuits. Electronics, 38(8).
- Musk’s simulation theory: Musk, E. (2016). Interview at Code Conference. Vox Media.